เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 90 พี่ชายน้อยดูตัดสินใจหุนหันพลันแล่นไปหน่อยหรือเปล่า!
【ไม่มั้ง แค่นี้ก็ตัดสินได้แล้วเหรอว่าเครื่องลายครามชิ้นนี้เป็นของจริง?】
【แค่พึ่งพาเรื่องนี้เหรอ? รู้สึกว่าขนาดฉันยังหว่านล้อมไม่ได้เลยนะ!】
【พี่ชายน้อยไม่ดูเนื้อดิน น้ำเคลือบ และลวดลายเลยสักนิด ดูตัดสินใจหุนหันพลันแล่นไปหน่อยหรือเปล่า!】
หลิ่วเสวียฉือหัวเราะออกมาเบา ๆ ผ่านโลกมาครึ่งค่อนชีวิต มีหรือจะไม่รู้ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหนานเย่
เจ้าเด็กนี่มีความรู้ความสามารถจริง ๆ เพียงแต่เขาอยากจะวางมาด
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ฉันจะช่วยนายสักหน่อยแล้วกัน!
“แค่ก ๆ ในเมื่อคุณมั่นใจขนาดนี้ว่าสิ่งนี้เผาขึ้นจากดินหมาชาง เช่นนั้นก็ควรจะมีวิธีอื่นในการประเมินดินหมาชางอีกใช่ไหม?”
หนานเย่อยากจะผิวปากใจจะขาด ผู้เฒ่าหลิ่วรู้ใจฉันจริง ๆ!