ตอนที่ 50 ไป๋อวี่เวยกราบหนานเย่เป็นอาจารย์

ตอนที่ 50 ไป๋อวี่เวยกราบหนานเย่เป็นอาจารย์

โหลวจือเฮ่อแม้ไม่อาจพูดได้ว่ามีความรู้ท่วมหัว แต่ความเข้าใจที่เขามีต่อดนตรีนั้น มีจุดเด่นเฉพาะตัวจริง ๆ

“ฉันไม่ได้รู้สึกว่าการเปรียบเปรยตรงนี้จะดูไม่เหมาะสมตรงไหน ในทางกลับกัน ฉันรู้สึกว่ามันน่าทึ่งมาก ฟังแค่ครั้งเดียวก็ไม่มีวันลืม

หัวใจสำคัญของการเปรียบเปรยอยู่ที่ความแปลกใหม่ คนแรกที่เขียนเปรียบสาวงามดั่งดอกไม้คือกวี แต่คนที่เอาแต่ใช้ซ้ำตามหลังเรื่อยมาคือคนโง่เขลา

ปกติพวกเรามักจะพูดกันว่าดวงตาเหมือนดวงดาวยามค่ำคืน

แต่ตรงนี้กลับบอกว่าดวงดาวยามค่ำคืนเหมือน ‘ดวงตาของเธอ’

ดวงดาวยามค่ำคืนได้รับเกียรติให้เหมือนเธอ นี่คือคำพรรณนาที่มีแต่กวีเท่านั้นที่จะคิดได้

ความจริงก็เพื่อขับเน้นว่าดวงตานั้นงดงามเพียงใด งดงามจนทำให้คนเราไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต ยิ่งช่วยขับเน้นความรักอันลึกซึ้งนั้นออกมา