กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 48 หิมะโปรยปรายจะแก่ชราได้อย่างไร? ดวงตาจะละลายได้อย่างไร?
“...”
“หากเธอเห็นฉัน”
“โปรดหันหลังกลับไปก่อนค่อยตกใจ”
“ฉันเกรงว่าหยาดน้ำตาและผมขาวของฉัน”
“จะเหมือนตลกหน้าไม่อาย”
เป็นประโยคที่ทิ่มแทงใจอย่างยิ่ง!
กาลเวลาบีบบังคับให้คนโรยรา จากชายหนุ่มรูปร่างผ่าเผยในวันนั้น สู่ชายแก่ผู้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนในวันนี้
ริ้วรอยและจุดฝ้าบนใบหน้าไม่อาจซ่อนเร้นไว้ได้อีก
ฉันผมขาวโพลนไปทั้งหัวและแก่ชราลงทุกทีแล้ว