กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 30 บทเพลง 《ภาพวาด》 ขับร้องถ่ายทอดเสียงจากใจของผู้คนนับไม่ถ้วน
“พอมีน้ำเหม็นแล้ว ก็สะดวกขึ้นมากครับ ขั้นต่อไปคือการหั่นเต้าหู้เป็นทรงลูกบาศก์ แล้วใส่ลงไปในภาชนะ
จากนั้นก็เทน้ำเหม็นลงไป ซึ่งก็คือหมักจากก้านผักโขมแดงครับ
ฤดูร้อนจะค่อนข้างเร็ว หมักแค่ครึ่งวันก็พอ ฤดูหนาวต้องหมักสองวัน
เพราะฉะนั้น ตอนเย็นพวกเราค่อยมาทำขั้นตอนต่อไปกันครับ!”
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างพูดไม่ออกกับการกระทำของหนานเย่:
[แค่นี้? แค่นี้เนี่ยนะ? ฉันนึกว่าจะได้เห็นเต้าหู้เหม็นที่คุณพูดถึงทันทีเสียอีก ผลคือคุณมาบอกฉันว่าต้องแช่อีกตั้งครึ่งวัน!]
[พูดไม่ออกตัวเท่าบ้าน ทำเอาฉันอยากจะงับหนุ่มส่งอาหารคนนี้จริง ๆ]
[เอาเหอะ ดูเหมือนจะตั้งตารอเก้อ รอจนถึงตอนเย็นดอกไม้คงเหี่ยวแห้งหมดพอดี]