เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 243 เลิกแสร้งโง่
“เจาเจา นังหนูจิ้งเหยา เจ้าหนุ่มฮ่าวหราน พวกเจ้าทำได้ดีทีเดียว!” เสียงนักพรตเทียนหาดังขึ้นในตอนนั้น
“ท่านอาจารย์ พวกท่านมาถึงหมู่บ้านศิลาครามตั้งแต่เมื่อใด?” จั่นเจาแสดงสีหน้าสงสัย
“ตอนที่พวกเจ้ากำลังต่อสู้กับคนพวกนั้น พวกเราสามคนก็มาถึงแล้ว” นักพรตเทียนหยาตอบ
“ท่านอาจารย์ ในเมื่อพวกท่านมาแล้ว เหตุใดเมื่อครู่ไม่ลงมาช่วยพวกเรา?”
“เห็นพวกเจ้าจัดการกันเองได้ พวกเราจึงไม่ได้ลงมาจากต้นไม้”
เซียงอวิ๋นไม่พอใจอย่างยิ่ง เพราะถูกนักพรตเทียนหยา นักพรตเฒ่าอาภรณ์คราม และปรมาจารย์เสวี่ยอวี้เมิน
นักพรตเฒ่าอาภรณ์ครามเป็นคนแรกที่นึกขึ้นได้ “คราวนี้พวกเจ้าจัดการชายสวมหน้ากากได้เร็วถึงเพียงนี้ ล้วนเป็นเพราะมีเซียงอวิ๋นของพวกเรา หากไม่มีมัน เกรงว่าคงต้องเสียแรงอีกไม่น้อย”
เมื่อได้ยินนักพรตเฒ่าอาภรณ์ครามพูด เซียงอวิ๋นก็ส่งสายตาชื่นชมให้เขา ทำเอานักพรตเฒ่าอาภรณ์ครามหัวเราะออกมา
“เจาเจา นังหนูจิ้งเหยา เห็นสัตว์เลี้ยงของพวกเจ้าทั้งแสนรู้ ข้าเองก็อยากเลี้ยงสักตัว”