เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 226 คราวเคราะห์รุมเร้า
ที่แท้ลมด้านนอกพัด “ฟู่ ๆ” จนบดบังฟ้าดินไปหมดแล้ว
เพียงชั่วครู่เดียว ฝุ่นก็ปลิวเข้าตาของบางคนจนลืมตาไม่ขึ้นอยู่ตั้งนาน
ที่แย่ไปกว่านั้นคือ สำรับอาหารบนโต๊ะของคนที่นั่งใกล้ประตูยังไม่ทันกินหมด ก็ถูกฝุ่นกับใบไม้ปลิวมาเกาะอยู่เป็นชั้น
“เถ้าแก่ ข้ากำลังกินดี ๆ อยู่แท้ ๆ พอท่านทำเช่นนี้แล้ว ข้าจะกินต่ออย่างไรเล่า”
ผีเสื้อดำเองก็เพิ่งสังเกตเห็นสถานการณ์ตรงนี้ “ท่านลูกค้าทุกท่าน ข้าต้องขออภัยจริง ๆ เป็นข้าที่คิดไม่รอบคอบ เช่นนั้นโต๊ะนี้ข้าเลี้ยงเอง ให้เสี่ยวเอ้อร์ยกสำรับใหม่มาให้พวกท่านดีหรือไม่”
ลูกค้าโต๊ะนั้นเห็นว่าผีเสื้อดำมีท่าทีดี จึงไม่ได้ติดใจเอาความต่อ
เสี่ยวเอ้อร์ผู้ช่างสังเกตเห็นว่าเถ้าแก่ปลอบลูกค้าเรียบร้อยแล้ว ก็รีบเดินไปหาคนที่เพิ่งเข้ามา ส่งเสียงต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “ท่านลูกค้าหลายท่าน อยากกินอะไรบ้างขอรับ”
“เอาซาลาเปาไส้เนื้อสด 12 ลูก แล้วก็โจ๊ก 4 ชาม” ชายร่างใหญ่หน้าดำเอ่ย
“ได้เลยขอรับ ท่านลูกค้าเชิญนั่งทางนี้!”