เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 172 ช่วยคน (2)
เมื่อพระสนมหลี่ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาคู่นั้นที่ยังคงหม่นมัวก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
นางไม่คาดคิดเลยว่าการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ที่เพิ่งทำไปจะตกอยู่ในสายตาของเซียวอวิ๋นหล่างตั้งแต่แรก ทว่ายามนี้นางไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
“ยายแก่ตาบอด รีบออกมาเสีย ซ่อนตัวเช่นนี้ก็ไร้ประโยชน์!” น้ำเสียงของเซียวอวิ๋นหล่างอำมหิตผิดปกติ
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบ เซียวอวิ๋นหล่างก็ยิ่งร้อนใจ เขากวัดแกว่งดาบฟันไปรอบทิศ ใบไม้ร่วงปลิวว่อนเป็นเสียงกรอบแกรบ ทำให้พระสนมหลี่ตกใจจนย่อตัวลง ซุกศีรษะต่ำกว่าเดิม แต่ยังไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
“ออกมา! เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้!”
เซียวอวิ๋นหล่างกวัดแกว่งดาบยาวในมืออย่างบ้าคลั่ง เสียงหวือ ๆ จากดาบที่แหวกอากาศในราตรีอันเงียบสงัดดังชัดเจนเป็นพิเศษ
พระสนมหลี่ได้ยินเสียงนั้นจึงคิดว่าคนผู้นั้นคงไม่สนใจนางอีก นางจึงค่อย ๆ คลานไปข้างหน้า หวังฉวยโอกาสหลบหนี
ทว่านางไม่รู้ว่าผู้ฝึกวรยุทธ์มีประสาทการได้ยินว่องไวเพียงใด หากนางไม่ขยับก็คงไม่เป็นไร แต่พอขยับ เซียวอวิ๋นหล่างก็ระบุตำแหน่งที่นางอยู่ได้อย่างแม่นยำในทันที