กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 168 หยั่งเชิง (1)
เมื่อเห็นสีหน้าของหลงจิ้งเหยา ทุกคนก็อดสงสัยไม่ได้ว่าคนทั้งเก้าที่ยังนอนอยู่ตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
ใต้เท้าเปากวาดตามองรอบด้าน “ตอนนี้ดึกมากแล้ว ทุกคนกลับห้องไปทำแผลก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันพรุ่งนี้”
ทุกคนพยักหน้า
ตอนนี้หลงจิ้งเหยาถึงเพิ่งรู้สึกเจ็บจากบาดแผล นางกัดฟันส่งเสียงครางเบา ๆ
จั่นเจาเห็นเช่นนั้นก็รีบเดินเข้าไปประคองนาง
“หลงเอ๋อร์ อดทนไว้นะ เดี๋ยวทายาก็หายแล้ว”
หลงจิ้งเหยาถูกจั่นเจาประคองไว้ พลางกล่าวอย่างเหนื่อยล้า “พี่เจา หลงเอ๋อร์ไม่เป็นไร”
“ดูเจ้าสิ บาดเจ็บแล้วยังพูดว่าไม่เป็นไรอีกหรือ” จั่นเจาขมวดคิ้ว แต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
หลงจิ้งเหยาก้มหน้า ไม่คิดสิ่งใดต่อ ทว่าในใจกลับรู้สึกอบอุ่น