เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 167 ศึกกลางราตรี
เมื่อครู่หลงจิ้งเหยาก็สัมผัสได้แล้วว่าคนเหล่านี้มีวรยุทธ์ไม่อ่อนด้อย หากคิดจะเอาชนะทุกคนในเวลาอันสั้นย่อมไม่ง่าย
ทั้งเก้าคนบุกเข้ามาอย่างดุดัน ประสานงานกันได้อย่างเข้าขา วงล้อมที่ตั้งไว้เมื่อครู่ค่อย ๆ หดแคบลงอย่างรวดเร็ว
หลงจิ้งเหยากลัวว่าคนผู้นั้นจะฉวยโอกาสตอนที่นางต่อสู้กับคนอื่นพามารดาของนางหนีไป จึงยังไม่ลงมือทันที เพียงจับตามองหัวหน้ากลุ่มคนเหล่านี้อย่างระแวดระวัง
“ต่อให้เจ้าจ้องข้าก็ไร้ประโยชน์ อีกไม่นานเจ้าก็จะกลายเป็นดวงวิญญาณใต้คมกระบี่ของพวกเขา” เสียงของหัวหน้าคนชุดดำเจือความเย็นชาอยู่เล็กน้อย
ในตอนนั้นเอง หลงจิ้งเหยาพลันทะยานขึ้นกลางอากาศ ใช้ปลายเท้าเหยียบกระบี่ของคนชุดดำเหล่านั้น แล้วสะบัดเข็มเงินในมือพุ่งแหวกอากาศเข้าไปปักในมือที่หัวหน้าคนชุดดำใช้จับพระสนมหลี่ไว้
ชั่วพริบตานั้น หลงจิ้งเหยาสะบัดแพรขาวจากแขนเสื้อพุ่งไปทางพระสนมหลี่
ทันทีที่คนชุดดำคลายมือ แพรขาวก็ราวกับเลี้ยวโค้งได้ พันร่างพระสนมหลี่ไว้ในพริบตา
เมื่อคนชุดดำเห็นการเคลื่อนไหวของหลงจิ้งเหยา ก็รีบฟาดกระบี่ยาวในมือ ฟันแพรขาวขาด