เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 157 จมอยู่ในความทรงจำ
ฮูหยินผีเสื้อไม่ได้กล่าวอะไร เพราะด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาของนาง เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าฮูหยินเฒ่าตาบอดผู้นั้นไม่ธรรมดา
“เท่าที่ศาลแห่งนี้ทราบ พระสนมหลี่แห่งตำหนักอวี้เฉินสิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่สิบแปดปีก่อนแล้ว เรื่องนี้ขุนนางทั้งราชสำนักในเวลานั้นต่างก็รู้กันดี” ใต้เท้าเปามองท่านกงซุน
“ฮูหยินเฒ่า เรื่องนี้ข้าก็เคยได้ยินมาเช่นกัน” ท่านกงซุนเกรงว่าฮูหยินเฒ่าตาบอดจะไม่เชื่อ จึงเอ่ยขึ้น
“ขุนนางเปา พระสนมหลี่ที่ท่านกล่าวว่าตายในเหตุเพลิงไหม้ตำหนักเย็น ก็คือข้าเอง” พระสนมหลี่กล่าว น้ำเสียงเจือความเศร้าอยู่เล็กน้อย
“หากไม่เกิดเพลิงไหม้ครั้งนั้น ข้าก็คงไม่มีทางหนีออกจากตำหนักเย็นได้”
ที่แท้ในยามที่อดีตฮ่องเต้จ้าวเหิงยังมีชีวิตอยู่ วันหนึ่งพระสนมหลี่และพระสนมหลิวทรงตั้งครรภ์พร้อมกัน
จ้าวเหิงทรงยินดียิ่ง จึงพระราชทานลูกกลอนทองคำสองเม็ดให้พระสนมหลี่และพระสนมหลิวคนละเม็ด ทั้งยังสลักอักษรแทนพระนามของแต่ละคนไว้บนลูกกลอนด้วย
“พระสนมรักทั้งสอง ผู้ใดให้กำเนิดองค์รัชทายาทแก่เรา เราจะสถาปนาผู้นั้นเป็นฮองเฮา” จ้าวเหิงตรัสด้วยความยินดีที่กำลังจะมีพระโอรส