เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 152 คดีดาบหักคลี่คลาย
เมื่อได้ยินใต้เท้าเปาพูดเช่นนี้ ทุกคนก็วางใจลงได้ อย่างไรเสียเมื่อครู่ต่งฮ่าวหรานบอกแล้วว่าดาบหักเล่มนี้ประหลาดอยู่ในตัว เพียงแต่หลังจากมีต่งฮ่าวหรานแล้ว มันยิ่งประหลาดกว่าเดิมเท่านั้น
ทุกคนคิดว่าระมัดระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า!
จั่นเจารู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง “ตอนนี้ยามซวีสามเค่อแล้ว ไม่รู้ว่าทางครัวเหลืออาหารไว้ให้พวกเราหรือไม่”
หลงจิ้งเหยาตบมือ “ไม่อย่างนั้นพวกเราไปนั่งย่างเนื้อกินกันในลานดีหรือไม่”
ไป๋อวี้ถังเห็นด้วย “ความคิดของแม่นางหลงไม่เลว!”
จั่นเจามองไป๋อวี้ถังอย่างไม่พอใจ—เจ้าหนูขาว เหตุใดเจ้าถึงกระตือรือร้นนัก เขายังไม่ได้ออกความเห็นเลยนะ
ไป๋อวี้ถังมองจั่นเจากลับ—จั่นแมวน้อย เจ้าเชื่องช้าเอง จะมาโทษเขาได้อย่างไร
ท่านกงซุนกระแอมเบา ๆ “ในห้องข้ายังมีสุราดอกท้อไหหนึ่ง ข้ายินดีนำออกมาแบ่งให้ทุกคน”
จั่นเจาไม่ค่อยเชื่อ “ท่านกงซุน ในที่สุดท่านก็ยอมเอาสุราดอกท้อไหที่เก็บไว้ออกมาแล้ว ไม่ใช่เดี๋ยวถึงตอนนั้นจะมาเสียดายภายหลังอีกนะขอรับ”