กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 138 เรื่องพิศวงในความฝัน
จั่นเจารับมาแล้วดีใจจนบรรยายไม่ถูก เพราะในห่อกระดาษน้ำมันไม่มีส่วนของไป๋อวี้ถัง
จากนั้นหลงจิ้งเหยาก็หยิบขนมเกาลัดห่อหนึ่งใส่ห่อผ้าของตนเอง
“หมัวมัวจิ่น ขนมเกาลัดที่เหลือ พวกท่านกับสาวใช้และขันทีน้อยทั้งหลายเอาไปแบ่งกันเถิด” หลงจิ้งเหยาชี้ให้ดู
“หากพวกเขารู้ว่าขนมเกาลัดนี้ท่านหญิงลงครัวทำด้วยตนเอง ทุกคนต้องชอบแน่” หมัวมัวจิ่นไม่คิดว่าหลงจิ้งเหยาจะทำเผื่อพวกนางด้วย จึงดีใจจนบรรยายไม่ถูก
เมื่ออยู่ในวัง นางเองก็ไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่เป็นเช่นนี้
หมัวมัวจิ่นคิดในใจว่า ตราบใดที่กระดูกแก่ ๆ ของนางยังมีแรงอยู่ นางจะช่วยหลงจิ้งเหยาดูแลคนเหล่านี้ให้ดีแน่นอน
หลงจิ้งเหยาไม่เคยคิดเลยว่าขนมเกาลัดเพียงอย่างเดียวจะมีผลเช่นนี้
กล่าวจบ นางก็ถือห่อกระดาษน้ำมันออกจากครัวไปพร้อมกับจั่นเจา โดยมีเสวี่ยอิ่ง เจ้าถ่านดำ และจุยเฟิงตามไปด้วย
หลงจิ้งเหยามองจั่นเจาด้วยความห่วงใย “พี่เจา ตอนข้าเข้ามาเมื่อครู่เห็นสีหน้าท่านไม่ดี ท่านเจอเรื่องกลุ้มใจอะไรหรือ”