กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 49 เปาบุ้นจิ้นรับคดีสังหารล้างตระกูล
“หลังจากนั้นข้าเคาะประตูใหญ่สองครั้ง ได้ยินเสียงร้องอันน่าเวทนาของพ่อบ้านชรา จึงไม่กล้ารั้งรอ รีบหันหลังวิ่งไปข้างหน้า”
ยามนั้นหลิงเอ๋อร์ดึงแขนเสื้อของสิงจื่อฝานไว้ คอยปลอบโยนเขา
“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าคนในครอบครัวถูกฆ่า?” เปาบุ้นจิ้นถาม
“อาจเป็นเพราะเสียงเคาะประตูเมื่อครู่ของข้า ทำให้คนพวกนั้นรู้ตัว ไม่นานอีกฝ่ายก็เปิดประตูไล่ตามออกมา” สิงจื่อฝานกล่าว
ตอนนั้นดวงตาของสิงจื่อฝานมีน้ำตาคลอ เขาวิ่งสุดชีวิต พลางหันกลับไปมองเป็นระยะ เห็นเลือนรางว่ามีเปลวไฟลุกโชนขึ้นในลานบ้าน
“ข้าหันกลับไปเห็นแสงไฟในลานบ้าน ประกอบกับคำพูดของพ่อบ้านชรา…”
เมื่อหลิงเอ๋อร์ฟังถึงตรงนี้ น้ำตาก็เอ่อคลอเช่นกัน นางไม่คิดเลยว่าพ่อสามี แม่สามี และน้องสามีที่ยังไม่เคยพบหน้าจะจากโลกนี้ไปเช่นนี้
หลงจิ้งเหยากับพวกนางฟังอยู่บนหลังคา ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องโหดร้ายเช่นนี้ขึ้น
นางเคยนึกว่าเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องแต่งในนิยาย ไม่นึกเลยว่าจะเกิดขึ้นจริง