บทที่ 4 บังเอิญมายังโลกของเปาบุ้นจิ้น

บทที่ 4 บังเอิญมายังโลกของเปาบุ้นจิ้น

ผู้หนึ่งล้มลงในอ้อมแขนของเซียวเหล่งนึ่ง ทำให้หลงจิ้งเหยาไม่มีเวลาหันกลับไปมอง ก็ย่างเท้าข้างหนึ่งทะลุผ่านหมอกขาวไป

ช่างเป็นคราวเคราะห์ซ้ำกรรมซัดโดยแท้!

กว่าเซียวเหล่งนึ่งจะคิดหันกลับไปมองก็สายไปเสียแล้ว หมอกขาวหายไป ส่วนทิวทัศน์ด้านหลังก็ไม่ใช่ที่เดิมอีกต่อไป

ยามนี้แผ่นหลังของหลงจิ้งเหยาแสบร้อนเจ็บปวด เห็นได้ว่าคนผู้นั้นออกแรงเต็มกำลัง ทว่านางยังฝืนทนความเจ็บ ประคองแม่เฒ่าซุนนั่งลงกับพื้น แล้วถกขากางเกงขึ้นดูก็พบว่าแม่เฒ่าซุนถูกงูพิษกัด

ยังดีที่นางพกยาแก้พิษจากสุสานโบราณติดตัวมาด้วย พอดีช่วยถอนพิษงูได้

หลงจิ้งเหยาใช้วิชากำลังภายในขับพิษงูออก จากนั้นง้างปากแม่เฒ่าซุนแล้วกรอกยาเม็ดเข้าไปอย่างฝืนใจ ไม่นานแม่เฒ่าซุนก็ฟื้นขึ้นมา