กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 3 ออกจากสุสานโบราณ
ยามจากไป ชายผู้นั้นยังหันกลับมามองอยู่หลายครั้ง
โชคดีที่หลงจิ้งเหยากลั้นหายใจ หมอบนิ่งไม่ขยับอยู่บนต้นไม้
“ต้องเป็นพวกหญิงจากสุสานโบราณแน่ รอดูเถอะ คราวหน้าข้ามาอีก เจ้าจะหนีได้อีกหรือไม่!” เขาด่าพึมพำแล้วจากไป
“อุตส่าห์เจอสาวงามราวกับนางเซียนทั้งที กลับยังไม่ทันได้เห็นหน้า นางก็จากไปเสียแล้ว”
“คนผู้นั้นคงเป็นอิ่นจื้อผิงหรือจ้าวจื้อจิ้งกระมัง หากหวังฉงหยางรู้ว่าศิษย์หลานของตนเป็นคนเช่นนี้ ไม่รู้จะกระโดดออกจากหลุมศพมาด่าหรือไม่” หลงจิ้งเหยาคิดแล้วก็หัวเราะเสียงเบา
โชคดีที่คนผู้นั้นจากไปไกลแล้ว หลงจิ้งเหยาตบตัวเองเบา ๆ ก่อนกระโดดลงจากต้นไม้