กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 603: ไม่มีที่ให้เธอนั่งกินข้าวเลย
“...อ๊ะ ท่านผู้บังคับบัญชา ขอโทษครับ!” เจี่ยเหวินรีบตามเข้ามา ดึงตัวน้องชายที่วิ่งตามเขาจนเผลอชนท่านผู้บังคับบัญชาออกไป
เจี่ยซือยืนตัวตรง ดวงตากลมโตกลอกไปมา ในอ้อมแขนยังกอดถุงเกาลัดคั่วน้ำตาลใบใหญ่ที่เพิ่งซื้อมา
เมื่อครู่พี่ชายตกลงกับลี่หลินและลี่น่าไว้แล้วว่า พอถึงเที่ยงและได้รับอนุญาตให้ออกไป พวกเขาจะไปขุดผักด้วยกัน
ทางการบอกว่าพืชและสัตว์จำนวนมากข้างนอกตายไปแล้ว ผักที่ขุดได้ย่อมน้อยลงแน่ ในกลุ่มพวกเขา ลี่หลินตัวสูงที่สุด แต่ต่อให้รวมกำลังกันก็คงสู้ผู้ใหญ่ไม่ได้ จึงต้องเตรียมของกินให้พอ แล้วออกไปขุดผักให้ไกลหน่อย