กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 541: เช่นนั้นก็ไร้สิ่งให้เสียดายแล้ว
โม่หลี่ดึงสายตะขอเกี่ยวเชือก ยืนบนซากเสาตอม่อที่เหลือจากสะพานพัง เธอหยิบผ้าก๊อซห้ามเลือดออกจากกระเป๋าแนบตัว ฉีกห่อ ก่อนเอื้อมมือไปด้านหลัง ยัดผ้าก๊อซลงในบาดแผลฉีกขาดบนแผ่นหลังโดยตรง เธอขมวดคิ้ว ออกแรงอัดจนเต็มรอยแผลเพื่อกดเส้นเลือด ห้ามเลือดไว้ชั่วคราว
“มีจุดอ่อนอยู่ทางสองนาฬิกาจากตำแหน่งฉัน” เธอพูดผ่านหูฟัง “หน่วยป้องกันคอยคุ้มกัน ผู้มีพลังพิเศษสายโจมตีตามฉันบุก ภายในสองนาทีต้องเจาะแนวป้องกันฝ่ายตรงข้ามให้ได้!”
“รับทราบ!”