บทที่ 380: ขอบเขตการใช้งาน

บทที่ 380: ขอบเขตการใช้งาน

หลิงจิงรู้สึกหงุดหงิดอยู่เล็กน้อย เธอขับรถพุ่งชนสะเปะสะปะอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมง ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่พันกันยุ่งเหยิงอยู่ใกล้ ๆ สิ่งที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน หรือสิ่งที่พยายามกระเสือกกระสนบินขึ้นฟ้าอย่างไร้เรี่ยวแรง—อะไรที่ชนได้ก็ชนจนหมด อะไรที่ยิงตกได้ก็ยิงตกจนเกลี้ยง

ระหว่างทางขับกลับไปยังประตูเคลื่อนย้าย เธอเก็บทุกสิ่งที่มองเห็นใส่หีบเก็บของทั้งหมด

ตอนชะลอรถผ่านประตูเคลื่อนย้าย เธอยังได้ยินลูกค้าจากเมืองเจี้ยวที่กำลังขนแร่เกลือเล่าเรื่องราวอีกเวอร์ชันหนึ่งว่า—

“เจ้าหน้าที่บริหารเมืองเจี้ยวชอบสร้างผลงานเป็นหน้าเป็นตา ตื่นพลังขึ้นมาแล้วไปหาเจ้าหน้าที่บริหารเมืองจื่อเพื่ออวดความสามารถ สุดท้ายกลับถูกซ้อมยับ”