กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 263: ไม่อยากเป็นลูกแกะที่ได้แต่ตัวสั่น รอทางการแจกเสบียงปันส่วนอีกต่อไป
โยวเฟยได้ยินเสียงประตูบานใหญ่เปิดออกอย่างครืนครั่น
ทันทีที่กระแสอากาศจากภายนอกระลอกแรกพัดเข้ามา ขนบนแขนของเธอก็ลุกชัน
มันไม่ใช่อากาศหมุนเวียนที่คุ้นเคยซึ่งเจือกลิ่นอับ กลิ่นโลหะ และกลิ่นกายมนุษย์ หากเป็นอากาศแห้งผาก ร้อนระอุ ปนกลิ่นคาวหวานประหลาดกับกลิ่นฝุ่นดิน
อากาศนั้นเสียดแทงโพรงจมูกราวกับคมมีด แม้มีผ้าปิดหน้า มันก็ยังระคายเยื่อบุที่ไม่เคยสัมผัสอากาศภายนอกมาก่อน
“แค่ก ๆ ๆ!”
“แค่ก! แค่ก!”
ผู้คนไออย่างรุนแรง ร่างกายของพวกเขากำลังต่อต้านสภาพแวดล้อมภายนอกที่เพิ่งได้สัมผัสอีกครั้งหลังผ่านไปหลายปี ราวกับปอดกำลังปฏิเสธอากาศแปลกหน้าที่สูดเข้าไป