กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 246: ค่อย ๆ กินทีละคำ
“ป้าเชี่ยน!”
หลงหยาออกมาต้อนรับที่หน้าประตู
“เฮ้ย คนเจ็บไม่ต้องช่วยถือถุงหรอก กลับเข้าไปนั่งเร็ว นั่งไปเลย” มือทั้งสองข้างของหลงสือหิ้วถุงอาหารที่อัดแน่นจนเต็ม เขาจึงใช้ไหล่ ‘ดัน’ หลงหยาแทน
หลงหยาหลบถุงอาหารแล้วชกเขาไปหนึ่งหมัด “แผลแค่นี้จะเป็นอะไรนักหนา”
“โอ๊ย ผู้กลายพันธุ์รังแกคนธรรมดา! คนเจ็บรังแกคนแข็งแรง!” หลงสือร้องโวยวาย
เหล่าหูหัวเราะ “ระวังหน่อย คนเจ็บคนนี้สู้กับนายห้าคนยังไหว”
“หา? พูดเกินไปแล้วมั้ง พลังพิเศษของเธอก็ไม่ใช่สายต่อสู้สักหน่อย โอ๊ย! หลงหยา ทำไมลอบโจมตีกันล่ะ”
ขณะที่หลงสือร้องโอดโอย ชิวเจี๋ยซึ่งเพิ่งพันผ้าพันแผลรอบหัวไหล่ก็เดินออกมาดู หลงเชี่ยนเองก็มาถึงหน้าประตูพอดี
ชิวเจี๋ยสบตาหลงเชี่ยนแล้วชะงัก “ป้าเชี่ยน ป้าตื่นพลังแล้วหรือ”