บทที่ 116: ระบบคงไม่ถึงขั้นเอาซากยุงมาทำเป็นวัตถุดิบได้หรอกมั้ง?

บทที่ 116: ระบบคงไม่ถึงขั้นเอาซากยุงมาทำเป็นวัตถุดิบได้หรอกมั้ง?

แขกทั้งกลุ่มที่เห็นฝูงยุงกลายพันธุ์ต่างพากันสะดุ้งตกใจ

แม้ในทางเหตุผลจะรู้ดีว่าภายในม่านแสงขาวนั้นปลอดภัย ทว่าความทรงจำอันน่าสะพรึงกลัวจากการเผชิญหน้ายุงกลายพันธุ์ก่อนหน้านี้ได้สั่งสมมานานปี ไม่ใช่สิ่งที่จะลบเลือนได้โดยง่าย

ความหวาดกลัวได้กลายเป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติไปแล้ว

คนไม่กี่คนที่กำลังจะออกไปเมื่อครู่จึงถอยหลังโดยไม่รู้ตัวหลายก้าว

กระทั่งนึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือภัตตาคารจงหัว เป็นสถานที่ปลอดภัย พวกเขาจึงหยุดฝีเท้าลง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฝูงยุงกลายพันธุ์ที่มีรูปร่างประหลาดน่าสยดสยอง การที่พวกเขาไม่ได้ถอยกลับเข้าไปในร้านทันที ก็นับว่าเก่งมากแล้ว

“ฤดูฝน…เพิ่งมาถึง ยุงกลายพันธุ์พวกนี้ก็ฟักออกมาแล้วงั้นเหรอ?”

“เกี่ยวข้องกับลูกเห็บประหลาดเมื่อครู่นี้หรือเปล่า?”