บทที่ 115: ปีกบิดเบี้ยวกระพือถี่ยิบ

บทที่ 115: ปีกบิดเบี้ยวกระพือถี่ยิบ

ไม่เพียงเท่านั้น

ลูกค้าบางคนเงยหน้าขึ้น แล้วมองเห็นพื้นที่ด้านหลังภัตตาคารที่เพิ่งขยายออกไป

ภายในแสงสีขาวนั้นมี...สิ่งปลูกสร้างอื่นด้วยหรือ?

ท่ามกลางเมฆดำและสายฝน อาคารหลังเล็กก่ออิฐแดง มุงหลังคาไม้ และมีปล่องควันตั้งอยู่ไกลออกไป

ด้านหลังภัตตาคารจงหัว ผืนนา เล้าไก่ และคอกหมูเรียงรายรวมเป็นบริเวณเดียวกัน

แสงสีขาวราวกับเส้นแบ่งเขต

ภายนอกมีแต่ลมฝนโหมกระหน่ำ บรรยากาศมืดหม่นกดดัน

ส่วนภายในกลับอบอุ่นสงบสุข ประหนึ่งดินแดนในอุดมคติที่หลบเร้นจากโลกภายนอก

“เถ้าแก่...คุณรู้ว่าจะเข้าฤดูฝน เลยสร้างหลังคากันฝนให้พวกเราใช่ไหมครับ”