กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 52: “พวกนาย...กำลังปล้นพวกเราเหรอ?”
“แปลกดีนะ ความรู้สึกตอนหิ้วอาหารกลับบ้านแบบนี้...เหมือนเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในชาติที่แล้วเลย” เสวี่ยไหลพูด
“ช่วงเวลานั้นห่างไกลเหลือเกิน พูดตามตรง ตอนนี้ฉันยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย...ถึงกับสงสัยว่าภัตตาคารจงหัวที่เพิ่งไปมามีอยู่จริงหรือเปล่า พอเห็นอาหารที่หิ้วอยู่ในมือถึงกล้าเชื่อ”
เท่อน่าพูดพลางมองถุงมันฝรั่งอบสองถุงในมือทั้งสองข้าง
“เถ้าแก่หลิงคนนั้นเป็นใครกันแน่...ดูไม่เหมือนผู้กลายพันธุ์เลยสักนิด ทั้งดวงตาและผิวหนังก็ไม่มีสีผิดปกติแม้แต่น้อย” หลัวเซี่ยงไหวกล่าว
“คงเป็นยอดฝีมือละมั้ง” ขุยเค่อหิ้วหม่าล่าทั่งเสียบไม้ไว้ในมือ กลิ่นหอมที่ลอยออกจากถุงแทบทำให้เขามึนหัวแล้ว