บทที่ 50: โจวเสวี่ยยิ่งเดาใจ “เถ้าแก่หลิง” ไม่ออก

บทที่ 50: โจวเสวี่ยยิ่งเดาใจ “เถ้าแก่หลิง” ไม่ออก

“เถ้าแก่หลิง!”

หลิงจิงเพิ่งเติมไม้เสียบลงบนโต๊ะหม่าล่าทั่งเสียบไม้ ก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียก พอหันไปจึงเห็นคนหกคนแต่งกายปกปิดร่างกายมิดชิด

อืม...เดี๋ยวนี้คนที่เข้ามาในร้านแล้วไม่ยอมถอดผ้าปิดหน้ามีน้อยลงจริง ๆ

แต่ดูจากรูปร่างของคนที่เรียกเธอแล้วโบกมือให้อย่างร่าเริงไม่หยุด คงเป็นมนุษย์ป่าเมื่อคืนกระมัง

หลิงจิงเดินเข้าไปหา

“ฮั่วเอ่อร์?”

“ผมเอง! เถ้าแก่ยังจำผมได้ด้วย!” คนสวมผ้าปิดหน้าตอบอย่างดีใจ

“อืม”

ก็เพิ่งมากินหม่าล่าทั่งที่ร้านเธอเมื่อเช้า ตอนนี้อย่างมากก็เที่ยง เธอคงไม่ได้ขี้ลืมถึงขนาดนั้น