บทที่ 44: ไม่เคยเห็นใครเป็นเหยื่อล่อแล้วยังมีความสุขขนาดนี้

บทที่ 44: ไม่เคยเห็นใครเป็นเหยื่อล่อแล้วยังมีความสุขขนาดนี้

ภายในเมืองจื่อ

หลังกระท่อมไม้หลังหนึ่ง อ่างหินใบใหญ่มีเปลวไฟลุกโชน สิ่งที่กำลังไหม้อยู่ในนั้นคือเสื้อผ้าตัวหนึ่ง

คนสิบกว่าคนยืนล้อมอ่างหิน มองเสื้อสีน้ำเงินเข้มถูกเปลวไฟกลืนกิน

ร่างของเพื่อนร่วมทีมที่ตายไปไม่อาจหาเจอ ในเมืองก็ไม่อนุญาตให้ตั้งป้ายหลุมศพตามใจชอบ หากต้องการทำพิธีรำลึกก็ต้องรอจนถึงสิ้นเดือน

แต่สิ้นเดือนนั้นช้าเกินไป ต่อให้คิดจะทำสุสานเสื้อผ้าแทนร่างให้เพื่อนร่วมทีม ถึงตอนนั้นก็ไม่รู้แล้วว่าพวกเขาจะเหลือรอดอยู่กี่คน

วันสิ้นโลกก็เป็นเช่นนี้ ไม่มีใครรับประกันได้ว่าวันใหม่ที่มาถึงจะไม่ใช่วันตายของตน