กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 43: เขาวัวกีบวัว? ถ้างั้นฉันก็ไม่ง่วงแล้ว
ไม่สิ...ทำไมร่างกายยังเจ็บอยู่ล่ะ?!
ฮั่วเอ่อร์เพิ่งคิดจะหัวเราะ ก็พบว่าเพียงขยับตัว อวัยวะภายในทั้งห้ากลับราวกับถูกกระชากจนเจ็บแปลบไปหมด
หรือว่าหลังไปถึงสวรรค์แล้ว ความเจ็บปวดก็ยังไม่หายไป? ทำไมบาดแผลบนร่างกายถึงตามมาด้วยเล่า?
“อย่าขยับ”
หญิงสาวหน้าตางดงามคนนั้นเอ่ยขึ้น
เขาได้ยินเสียงเย็นเยียบของนางพูดกับเขาว่า “ดูจากสภาพแล้ว บนตัวเจ้าคงมีบาดแผลไม่น้อย อย่าฝืนขยับ กินแบบนี้ไปก่อน”
มันฝรั่งอบถูกยัดเข้าปากฮั่วเอ่อร์อีกคำ
เอ่อ...การเคลื่อนไหวของเทพผู้ส่งสารคนนี้ดูจะหยาบกระด้างไปสักหน่อย แต่เจ้ามันฝรั่งนี่อร่อยเหลือเกิน
เขาจึงนอนคว่ำอยู่เช่นนั้น กลืนมันฝรั่งในปากลงไปทีละคำ