กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เดิมทีสวี่จือโย่วยังอยากเข็นเจียงวั่งไปเอง แต่ร่างกายที่เต็มไปด้วยโรคภัยนี้ไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย
ตอนนี้นางแค่เดินยังลำบาก ต้องอาศัยซุ่ยเอ๋อร์คอยประคอง
โชคดีที่เสี่ยวลู่จื่อกับคนอื่น ๆ คิดถึงปัญหานี้ไว้แล้ว จึงไม่ได้จัดไว้ที่โถงข้างที่ใช้เสวยกันตามปกติ
หากแต่จัดไว้ในสวนโดยตรง
“อันนี้อร่อยนัก ลองชิมดู”
สวี่จือโย่วไม่ค่อยมีความอยากอาหาร กินไปแค่สองคำอย่างขอไปที หลังจากนั้นก็คอยป้อนเจียงวั่งตลอดเวลา
ช่วงหลังเจียงวั่งไม่ต้องลงมือเองเลย ในชามไม่เคยว่าง
“องค์หญิง ท่านก็เสวยด้วยเพคะ”
เห็นสวี่จือโย่วมัวแต่คอยตักกับข้าวให้ตนโดยตัวเองไม่กินเลย เจียงวั่งกินไปสองคำแล้วก็ลองหยั่งเชิงตักให้บ้าง