เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สวี่จือโย่วชำเลืองมองจ้าวซื่อที่หมดสติอยู่ใต้ต้นไม้ ไม่รู้เป็นตายร้ายดี
ใบหน้านั้นคล้ายกับจ้าวม่ายชุนในชาติก่อนอยู่บ้าง แต่ดูอ่อนเยาว์กว่าและละเอียดอ่อนกว่า
ส่วนจ้าวม่ายชุนนั้นหยาบ ใบหน้าหยาบ ผมหยาบ
“ทูลองค์หญิง ผู้นี้คือภรรยาของหัวหน้ากลุ่มเจียง จ้าวซื่อ และเป็นมารดาของท่านอ๋อง”
ทหารองครักษ์ที่คุกเข่าก้มหน้าอย่างนอบน้อม “เมื่อวานข้าน้อยตามท่านอ๋องกลับมา ท่านอ๋องถูกจ้าวซื่อไล่ตามมาถึงที่นี่ ของติดตัวถูกยึดไปจนหมด พวกเราไปชิงกระบี่ประจำกายของท่านอ๋องคืนมา พอจ้าวซื่อได้ยินก็รีบตามมา จึงเกิดเหตุการณ์ที่องค์หญิงเพิ่งเห็นเมื่อครู่”
สวี่จือโย่วแค่นเสียงหึ ก่อนจะเอ่ยปาก นางมองไปที่เจียงวั่งเพื่อขอความเห็นชอบจากเขา
“เอ้อร์หลาง หากองค์หญิงสั่งลงโทษมารดาของเจ้า เจ้าจะโกรธข้าหรือไม่”
คนโบราณถือความกตัญญูเป็นที่หนึ่ง เจียงวั่งไม่มีความทรงจำ ขาหักก็ยังไม่นาน นางจึงไม่แน่ใจว่าตอนนี้เขาคิดอย่างไร
หากเขายังมีความรู้สึกกับมารดา นางลงมือก็ไม่เหมาะ
เจียงวั่ง: “ไม่หรอก”