กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ถูกสวี่จือโย่วปลุก เจียงวั่งยังงง ๆ ยังไม่ตื่นเต็มที่
เขามองสวี่จือโย่วตาเหม่อลอย คำพูดที่ได้ยินตอนใกล้จะตื่นยังดังขึ้นในหูไม่หยุด
【“อิจฉาเธอจังเลยนะ มีคนรักเธอด้วย”】
ใครอิจฉาเขา?
“ทำไมถึงฝันร้ายไม่หยุดเลยล่ะ? นายคงไม่ใช่ขัดกับที่นี่หรอกนะ? หรือว่าเราจัดเก็บของกลับบ้านวันนี้เลยดีไหม? หรือไปเที่ยวหาพี่เหลียนกับพวกเขาที่มณฑลยูนนาน”
เห็นเจียงวั่งท่าทางซื่อ ๆ งง ๆ สวี่จือโย่วก็ไม่วางใจ เอามือลูบหน้าผากเขา
พอพบว่าเขาแค่กระสับกระส่ายเพราะความฝัน เธอจึงเก็บพลังพิเศษกลับ
เจียงวั่งขยี้หัว คิดถึงความฝันประหลาดนั้น ก็อดคิดตามที่สวี่จือโย่วพูดไม่ได้