กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สวี่จือโย่วลืมตา ลูบหัวเจียงวั่งเบา ๆ
“พอแล้ว นอนเถอะ ลืมไปแล้วเหรอ ฉันมีตำรับยาที่ไม่ทำร้ายร่างกาย พรุ่งนี้ฉันไปซื้อยากลับมา ดื่มครึ่งปีละครั้ง ก็เลี่ยงเรื่องนี้ได้หมด”
“ยาเป็นพิษสามส่วน เธอไม่ต้องดื่ม ฉันดื่มเอง”
“ว่าง่าย ๆ หน่อยน่า ก็ให้เธอดื่มนั่นแหละ”
“อือ”
เสียงอือนั้นฟังดูว่าง่ายอย่างบอกไม่ถูก สวี่จือโย่วลืมตาขึ้นอีกครั้ง อดไม่ได้เลยหอมแก้มคางเจียงวั่งไปหนึ่งที
“พอแล้ว ดึกมากแล้ว เธออุตส่าห์กลับมาสักครั้ง นอนก่อนเถอะ”
เจียงวั่งถูกปลอบจนอารมณ์ดี ย่อตัวลงต่ำ เลื่อนไปในตำแหน่งที่มุดเข้าไปในอ้อมกอดสวี่จือโย่วได้ แล้วกอดเธอไว้แน่นอีกครั้ง ก่อนหลับตาลงอย่างสบายใจ