กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“พ่อ! พ่อยุให้เมียผมหย่ากับผมเหรอ?!”
เจียงวั่งที่นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ พุ่งลุกขึ้นยืนทันที ดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง
ผู้บัญชาการกองทัพฉินตกใจจนสะดุ้ง หน้าดำคร่ำเครียดคว้าของจะปาใส่เจียงวั่ง
“เจ้าเด็กเหลือขอเอ๊ย ตะโกนโหวกเหวกทำไม! ฉันไปยุให้เมียแกหย่ากับแกตอนไหน!”
เจียงวั่งเอี้ยวตัวหลบ “พ่อก็เมื่อกี้ไง! อะไรกัน กระเป๋ามีเงินแล้วหย่าถึงจะมีศักดิ์ศรี! นี่ไม่ใช่ยุแล้วมันอะไร!”
“เฮ้ย! แกฟังคำพูดแค่ครึ่งเดียวใช่ไหม! ฉันไปยุให้เธอหย่าเหรอ! ฉันแค่บอกให้เธอทำงานดี ๆ อย่าเอาแต่อยู่บ้านทั้งวัน!”
“ผมไม่สน! พ่อก็ยุแน่ ๆ!”