กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ดี ถ้าชอบก็ไปเล่นกับพวกน้อง ๆ เถอะ”
แม่เสิ่นพยักตกลง เสิ่นต้าเป่าฉายยิ้มสดใสออกมา
เขาพูดขอบคุณเสียงดัง แล้วไถลตัวลงจากโซฟา วิ่งตรงไปหาเจ้าใหญ่กับเจ้ารอง
สายตาของแม่เสิ่นตามติดไปตลอด เห็นเขาลูบหมาครั้งหนึ่งก็หัวเราะครั้งหนึ่ง นอกจากจะดีใจแล้ว ในใจก็ยังรู้สึกผิดไม่หยุด
“โทษฉันคนเดียว ถ้าฉันไม่ดื้อจะพาเขาออกไปด้วย เขาก็ไม่ถูกคนอุ้มไปกลางทาง ไม่ถูกทำให้ตกใจจนร่างกายแย่ลง”
พ่อเสิ่นเป็นนักวิจัย ตอนนั้นเพื่อทำวิจัยต้องไปยังที่ที่ลับตากว่า
แม่เสิ่นไม่อยากแยกจากพ่อเสิ่น จึงคิดจะพาเสิ่นต้าเป่าไปด้วย แต่การตัดสินใจครั้งนั้นเองที่ทำให้เสิ่นต้าเป่าถูกพวกโจรลักเด็กพาตัวไปกลางทาง