ตอนที่ 172 เจ้าไร้สมอง เจ้าหน้าบึ้ง

พอสวินเหลียนได้ยินก็ตบต้นขาตัวเองด้วยความหงุดหงิดใจ

“โธ่เอ๋ย ดูหัวสมองฉันสิ ทำไมถึงคิดวิธีนี้ไม่ออกนะ”

“เริ่มตอนนี้ก็ยังไม่สายค่ะ”

“ตอนแต่งงานก็เคยถ่ายตามกระแสอยู่ครั้งหนึ่ง ไม่รู้เหมือนกันว่าเอาไปเก็บไว้ตรงไหน เดี๋ยวค่อยกลับไปหาดู”

ถ้ารู้แต่แรกว่ารูปถ่ายจะมีประโยชน์แบบนี้ ปกติเธอคงเก็บรักษาไว้อย่างดีกว่านี้

“ไม่เป็นไรค่ะ ถึงไม่มีก็ไม่เป็นไร ตอนนี้เด็ก ๆ ยังเล็ก แค่หาของอร่อย ๆ ของเล่นสนุก ๆ ให้ พอถึงตอนนั้นก็สนิทกว่าใครแล้ว รอเหล่าเจี่ยงกลับมา พวกพี่ค่อยไปถ่ายใหม่ก็พอ”

อาชีพนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่สามารถอยู่ติดบ้านได้ตลอดเวลา

ตอนนี้เด็กยังเล็ก แป๊บเดียวก็เล่นเข้ากันได้ หากโตขึ้นในวันข้างหน้า ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกก็คงหนีไม่พ้นความห่างเหิน