ตอนที่ 166 รู้ว่าอยากแล้ว คืนนี้จะสนองให้

มองดูห่อกระดาษที่ยื่นมาถึงตรงหน้า ซุนกุ้ยเซียงอึ้งไปสองสามวินาที พอตั้งสติได้ สิ่งแรกที่ทำคือถอยหลังแล้วโบกมือ

“ไม่ต้อง ๆ นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำ สหายเจียง คุณเกรงใจเกินไปแล้ว”

“ของซื้อมาแล้ว ถ้าป้าซุนไม่รับ ก็ต้องทิ้งเท่านั้น”

เจียงวั่งทำท่าจะโยนทิ้ง พอซุนกุ้ยเซียงได้ยิน ก็เผลอยื่นมือรับของมาโดยสัญชาตญาณ

พอรับมาถือไว้แล้ว หน้าซุนกุ้ยเซียงก็แดงไปหมด

ถึงจะได้กินอยู่ฟรี แต่ปกติสวี่จือโย่วกับคนอื่น ๆ ก็กินดีอยู่แล้ว ซุนกุ้ยเซียงได้พลอยกินด้วย กินธัญพืชชั้นดีที่ปกติหาไม่ได้หลายมื้อนัก

ตอนรับเงินเดือนเมื่อเดือนที่แล้ว ซุนกุ้ยเซียงยังไม่กล้ารับเงินเลย

แค่ของที่เธอกินไปพวกนั้น สิบหยวนก็ยังซื้อไม่พอ