กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ถ้าผมเป็นคนคลั่งรักขนาดนี้แล้ว ต่อไปถ้าเธอจะไป ก็พาผมไปด้วยได้ไหม”
“นายโง่หรือเปล่า ฉันไม่ใช่อสุรกายสักหน่อย ฉันเป็นคน! คนเป็น ๆ”
สวี่จือโย่วบีบแก้มเจียงวั่ง สายตาที่มองเขานั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
เจียงวั่งก้มหน้าตามสวี่จือโย่ว กะพริบตาปริบ ๆ
“ถ้าเธอเป็นคน งั้นต่อไปก็จะไม่จากไปแล้วใช่ไหม”
“ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว ถ้านายไปรักคนอื่น ฉันก็ต้องไปแน่ ๆ”
“ถุย ๆ ๆ เมียจ๋า เลิกทำให้ผมขยะแขยงได้แล้ว ประโยคนี้ของเธอเป็นการดูถูกผมอย่างร้ายกาจเลย”
พอพูดถึงเรื่องนี้ เจียงวั่งก็นึกถึงหลินเจียเจีย
ทันใดนั้น อารมณ์ก็ไม่ดีขึ้นมาทันที