ตอนที่ 149 ให้มันเจ็บแทบตาย

ฟังคำพูดของสวี่จือโย่ว ซุนกุ้ยเซียงก็ยิ้มออกมา

“ในเมืองไม่มีที่ดิน พวกเด็กที่มาจากเมืองอย่างพวกเธอ จะทำงานชนบทได้ยังไง”

ซุนกุ้ยเซียงเกลียดพวกปัญญาชนพวกนั้น ไม่ใช่เพราะเกลียดที่พวกเขาทำงานไม่เป็น แต่เพราะเธอรู้สึกว่าพวกเด็กที่มาจากเมืองพวกนี้ความคิดไม่บริสุทธิ์

ทั้งวันเอาแต่คิดหาทางหลบงาน พอมีเรื่องอะไร สิ่งแรกก็คือไปหาหัวหน้ากองพลผลิต ไม่ก็พูดอะไรที่ฟังไม่รู้เรื่อง

สวี่จือโย่วพยักหน้า ตัดน้ำผึ้งในมือเป็นชิ้น ๆ วางลงในจาน

“เวลาก็สายแล้ว น้ำผึ้งเยอะมาก ก่อนอื่นแยกส่วนที่จะเอาไปให้คนอื่นออกมา ที่เหลือก็เอาตัวผึ้งออก น้ำผึ้งที่เหลือค่อยทำตอนมีเวลา”