ตอนที่ 133 อัคคีโหมลุกแรงตลอดคืน

ช่วงเอวรู้สึกเย็นวาบ นิ้วมือหยาบกร้านร้อนผ่าวสอดเลิกชายเสื้อขึ้นแล้วลูบไล้ผิวเนียนนุ่มอย่างเอาแต่ใจ

เพียงออกแรงนิดเดียว นิ้วมือก็จมลงไปในเนื้อนุ่มราวกับปุยฝ้าย

ลมหายใจของเจียงวั่งหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ รอยจูบที่เคยอ่อนโยนก็พลันปั่นป่วนในทันใด

เขาออกแรงประคองท้ายทอยของสวี่จือโย่วไว้ ลมหายใจร้อนระอุระส่ำระสาย ดูดดึงอย่างรุนแรง พองัดเปิดออกได้ ก็เกี่ยวกระหวัดสมบัติอันนุ่มนวลที่หามาได้ยากยิ่งเพื่อหยอกล้อหาความสำราญอย่างเต็มที่

ริมฝีปากของสวี่จือโย่วแสบร้อนจนแทบทนไม่ไหว จึงเอื้อมตัวเอนไปด้านหลัง

“อื้อ เบา ๆ หน่อยสิ ทำไมจูบเหมือนแทะขาหมูอย่างนี้ล่ะ”

สวี่จือโย่วหาจังหวะพูดได้ในที่สุด ทว่าเพิ่งพูดจบก็ถูกรวบเอวอุ้มขึ้นมา