กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เห็นท่าทีของสวี่จือโย่วที่ไม่ทั้งหลบเลี่ยงและไม่ทั้งเขินอาย ความเขินอายทั้งหมดก็รวมกันกลายเป็นความพูดไม่ออก
เขารีบวางเด็กในอ้อมแขนลงในอ้อมแขนเธอ หลบสายตาเธอ หูแดงก่ำพลางเบือนสายตาหนี
“ให้นมเขาก่อน ที่เหลือค่อยกลับบ้านว่ากัน”
สวี่จือโย่วหรี่ตามอง กอดเด็กไว้พลางมองเจียงวั่งแล้วลากเสียง “โอ้” ยาว ๆ
เจียงวั่งลูบจมูก เดินไปที่ประตูแล้วเฝ้าประตู ปกป้องความงามของเมียอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมให้ใครเข้ามา
สวี่จือโย่วให้นมคนนี้เสร็จก็ให้อีกคน ความรู้สึกตึงปวดก็หายไปในที่สุด
เธอจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอีกครั้ง แล้วตะโกนไปทางเจียงวั่งที่ยืนหันหลังให้เธออยู่หน้าประตู “เจียงเทพประตู เสร็จแล้ว”