กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สวี่จือโย่วนอนหลับยาวจนถึงเสียงกริ่งวันที่สอง
งานสัตวแพทย์ของเธอไม่มีเวลาตายตัวนัก แต่เธออยู่เฉยไม่เป็น ไปฐานสุนัขทหารอย่างน้อยก็ยังได้หยอกสุนัขเล่น
ฮุยไท่หลางช่วงนี้อยู่หน่วยทหารดูแลลูก ๆ ทั้งวันเอาแต่ไล่ตามลูก ๆ กับจี๋เฟิงวิ่ง จนไม่อยากกลับบ้าน
สวี่จือโย่วถูกเจียงวั่งส่งมาที่ฐานสุนัขทหาร แต่ไกลก็เห็นร่างสูงใหญ่ตัวหนึ่งวนเวียนอยู่รอบสุนัขตัวหนึ่ง
“ไอ้สุนัขเลียขา”
สวี่จือโย่วมองลูกอกตัญญูไร้ค่าตัวนั้นอย่างรังเกียจ แล้วโบกมือให้เจียงวั่ง
“ได้เลย บ่าย ๆ รอผมมารับ”
“รู้แล้ว คุณไปเถอะ ตอนฝึกก็ระวังหน่อย อย่าให้บาดเจ็บ”
“ได้”