ตอนที่ 27 ชี้หมาป่าเป็นสุนัข

หมาป่าสีเทาเพิ่งกินไก่ป่าหมดทั้งตัว ตอนนี้ตรงหน้าของมันเต็มไปด้วยเลือดและขนไก่

สวี่จือโย่วชำเลืองมองอย่างรังเกียจ ก่อนจะย่อตัวลงข้างหมาป่าสีเทาอีกครั้ง

“ฉันถามอีกครั้งนะ เธอจะไปบ้านฉันด้วยไหม”

เธอไม่สนว่าหมาป่าสีเทาจะฟังเข้าใจหรือไม่ พอถามจบก็หยิบไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมาส่งไปที่ปากหมาป่า

ไม้ท่อนนั้นจิ้มปากหมาป่าสองที หมาป่าตามสัญชาตญาณจะแยกเขี้ยว แต่หางตาเห็นสีหน้าจริงจังของสวี่จือโย่ว ก็เงียบ ๆ ปิดริมฝีปากลง

ไม่เพียงเท่านั้น ยังขยับปากไปด้านข้าง พยายามหลบไม้ที่รังแกมันไม่หยุด

สวี่จือโย่วขำ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเงื้อมือตบอีก

“ถือว่าเธอรู้จักกาลเทศะ”