ตอนที่ 7 ไม่ใช่ทะลุมิติ แต่หลุดเข้าไปในนิยาย

สวี่จือโย่วกลับเข้าห้อง เมฆดำในดวงตาสลายไปแล้ว

เธอกลับมาเป็นคนยิ้มแย้มอีกครั้ง เดินสองสามก้าวไปหมอบลงข้างหัวเตียงของเจียงวั่ง

มองชายที่ซูบผอม แล้วยื่นมือไปจิ้มแก้มเขาเบา ๆ

“เจียงวั่ง เรแยกบ้านแล้วนะ พวกเขาจะไล่เธอไปอีกไม่ได้แล้ว”

เจียงวั่งเอียงหัว จ้องหญิงที่ยิ้มสว่างสดใสตรงหน้าไม่วางตา ความรู้สึกในใจซับซ้อนอย่างยิ่ง

“ขอโทษนะ ช่วงเวลาอย่างนี้ผมทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่ปล่อยให้เธอคนเดียวออกหน้าแทน... เป็นผมที่ทำให้เธอเดือดร้อน ทั้งยังปกป้องเธอไม่ได้”

สีหน้าของเจียงวั่งห่อเหี่ยวทั้งคนเหมือนผักกอดดินที่ถูกฟ้าผ่า

บวกกับตากแดดตากลมในหน่วยทหาร ผิวสีทองแดงหยาบกร้าน ริมฝีปากแห้งแตก ทำให้เขาดูซอมซ่อเป็นพิเศษ

โชคดีที่โครงหน้าได้รูปคมชัด ถึงผิวจะไม่ดี แต่ก็ยังดูหล่อ