เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 361 บรรพชนสำนักกระบี่ดับสูญ
“ดวงตาดวงนั้นปรากฏขึ้นอีกแล้ว” ก่อนหน้านี้ตลอดสองเดือน มันอาจไม่ได้หายไป เพียงแต่พวกเรามองไม่เห็นเท่านั้น
สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ ทันทีที่อสนีบาตสายที่เก้าฟาดลงมา เคราะห์มารในใจก็พลันบังเกิดขึ้นโดยไม่มีเวลาให้พักแม้ชั่วครู่
ไม่มีใครรู้ว่าดวงจิตวิญญาณของบรรพชนสำนักกระบี่กำลังเผชิญสิ่งใดอยู่ แต่ทุกคนต่างเห็นกายเนื้อของเขาที่กำลังสลายไป
ใช่แล้ว ต้องใช้คำว่า “สลาย” จึงจะบรรยายได้ตรงที่สุด บรรพชนสำนักกระบี่ยืนนิ่งอยู่บนที่สูง เสื้อคลุมสีเทาขาดวิ่นไปกว่าครึ่งจากทัณฑ์อสนี เผยให้เห็นผิวหนังเป็นบริเวณกว้าง
และในยามนี้ ทุกคนมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเนื้อหนังบนผิวที่เผยออกมาค่อย ๆ หลอมละลายและหายไปจากร่าง
เพียงชั่วพริบตา ก็เหลือเพียงโครงกระดูกสีขาวโปร่งแสง