เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 272 ต้นจื่อถิง
ไม่รู้ว่าการประลองด้านล่างเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อใด ตอนทั้งสองมองเห็นก็เริ่มไปได้พักใหญ่แล้ว
เว่ยหยวนคิดว่าเป็นการประลองอาคมของผู้บำเพ็ญเพียร ไม่คาดว่าถึงจะเรียกว่าประลอง แต่บนเวทีกลับไม่มีการต่อสู้แบบที่ทั้งสองฝ่ายผลัดกันรุกผลัดกันรับและงัดศาสตราวิเศษออกมาใช้เต็มที่
แต่เป็นการประชันพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด
พิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาดในโลกบำเพ็ญเพียรย่อมไม่เหมือนกับในโลกปุถุชน พวกเขาล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียร
ผู้บรรเลงพิณคือผู้บำเพ็ญวิถีเสียง หมากล้อมเป็นแขนงหนึ่งของผู้บำเพ็ญค่ายกล ส่วนภาพวาดสามารถกลายเป็นของจริงได้...
คนเหล่านี้ดูราวกับมาเที่ยวเล่น ไม่มีผู้ใดลงมือเอาชีวิตกัน เว่ยหยวนมองอยู่แล้วนึกคำหนึ่งขึ้นมาได้เพียงคำเดียวเพื่อบรรยายภาพตรงหน้า นั่นคือ “สง่างาม”