กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 251 “นี่ไม่ใช่โคมกระต่ายของข้า”
“เด็กดี แม่นมจะพาเจ้าไปชมโคมบุปผา” สตรีผู้นั้นยังคงสงบนิ่งตลอดทาง ทั้งยังมีเวลาพูดปลอบเด็กหญิงตัวน้อยแสนงดงามราวหยกหิมะสองสามคำ
ในใจสตรีผู้นั้นพึงพอใจอย่างยิ่ง นี่เป็นเด็กที่งดงามที่สุดเท่าที่นางเคยได้มาในช่วงหลายปีที่ทำอาชีพนี้
เพราะเด็กน้อยไม่ร้องไห้ไม่โวยวาย สตรีผู้นั้นจึงไม่ต้องใช้ผ้าชุบยาสลบที่เตรียมไว้ล่วงหน้าด้วยซ้ำ
ด้วยสายตาแหลมคมของนาง แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าอีกไม่กี่ปีเด็กน้อยจะเติบโตเป็นหญิงงามล่มเมืองเช่นไร
ด้วยพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเช่นนี้ นางแทบไม่อยากส่งต่อให้ผู้อื่นด้วยซ้ำ ยิ่งโตขึ้นอีกปี เงินที่นางได้ย่อมเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวเป็นอย่างน้อย