กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 154 เว่ยหยวนมุ่งหน้าสู่ทุ่งน้ำแข็งแดนเหนือสุด
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด เว่ยหยวนรู้สึกว่าทั่วร่างชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น จิตใจเริ่มพร่าเลือน จึงได้ยินเสียงเรียบเฉยดังขึ้นในที่สุดว่า “เรียบร้อยแล้ว”
เขาฝืนประคองร่างกายให้มั่นคง แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ขอบคุณบรรพชน”
อีกฝ่ายมองเขาอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก จากนั้นจึงกล่าวกับเหยียนอวี่ว่า “ไม่เลว มีความอดทนอยู่หลายส่วน”
พวกเขาย่อมรู้ดีว่าข้อห้ามนี้เจ็บปวดเพียงใด เว่ยหยวนแสดงออกได้ถึงเพียงนี้นับว่าหาได้ยากยิ่ง
เหยียนอวี่ยิ้ม ตำแหน่งศิษย์สืบทอดโดยตรงของสำนักย่อมดีกว่าขาดคนก็ไม่ลดมาตรฐาน ต่อให้ปล่อยว่างไว้ ก็ไม่มีทางเลือกคนมาแทนส่ง ๆ
พรสวรรค์ในการบำเพ็ญและจิตใจของเว่ยหยวนเป็นสิ่งที่ทุกคนในท้องพระโรงเห็นพ้องยอมรับในคราวนั้น