กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 129 สนทนา
เขาข่มใจไม่ถามต่อ เพราะส่งข้อความไปนานขนาดนั้นกว่านางจะตอบกลับ เหลียงวั่งซูย่อมไม่ได้กลับมาอย่างไร้บาดแผล
คงเป็นตอนที่เขาอยู่เขาคุนเยี่ยนกระมัง
เว่ยหยวนเพียงกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ขอบคุณผู้อาวุโสที่ชี้แนะ ข้ากลับไปแล้วจะตั้งใจทำความเข้าใจให้ดี”
“ได้” เหลียงวั่งซูพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ มอบภาพม้วนนี้ออกไปแล้ว เขาจะได้รับประโยชน์สักเท่าใดก็ขึ้นอยู่กับว่าเว่ยหยวนมีพรสวรรค์ด้านวิถีกระบี่หรือไม่
ส่วนวิถีค่ายกลของเขา นางค่อนข้างประทับใจอยู่หลายส่วน
เมื่อสนทนาจบ เว่ยหยวนก็เอ่ยลานาง
หลังเดินออกจากหอไผ่ ระหว่างทางลงเขา เขารู้สึกเลือนรางว่ามีจิตสัมผัสสายหนึ่งกวาดผ่านร่าง