เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 125 กระเรียนกระดาษ
พวกเขาไม่ได้ถามเหลียงวั่งซูว่าเหตุใดจึงไม่ใช้โอสถคืนชีพเก้าผัน เพราะหากไม่ถึงคราวคับขันจริง ๆ นางย่อมไม่ใช้มัน
“อืม ศิษย์พี่ พวกท่านกำลังรอข้าอยู่หรือ?” เหลียงวั่งซูตอบพลางเดินเข้าไปหาทั้งสอง
“แค่แวะมาดูเจ้า เห็นเจ้าปลอดภัย ศิษย์พี่ใหญ่กับข้าก็วางใจแล้ว ท่านอาจารย์เพิ่งส่งข่าวมาเมื่อสองวันก่อน ท่านผู้เฒ่าคงออกจากการปิดด่านได้ในไม่ช้า” จู๋เฟิงเป็นห่วงนางมาก จึงถือโอกาสบอกข่าวของเหลียงปั้นซานด้วย
“จริงหรือ? ท่านพ่อปิดด่านบำเพ็ญคราวนี้เกือบปีแล้วกระมัง คราวนี้ข้าออกไปต่อสู้กับวิญญาณแรกกำเนิด ได้ข้อคิดมามากมาย รอท่านพ่อออกจากการปิดด่านแล้ว ฝากศิษย์พี่ทั้งสองช่วยบอกท่านด้วยว่าข้ายินดีที่ท่านพ่อหายดี” ศิษย์น้องหญิงกล่าว
ความหมายในคำพูดของนางคือ การปิดด่านบำเพ็ญครั้งนี้อาจใช้เวลานานสักหน่อย