เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 114 ป้ายประจำตัวศิษย์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์บรรพกาล
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เหยียนอวี่ไม่ค่อยเห็นเป็นเรื่องสำคัญนัก เป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแก่นทองคำคนหนึ่ง จะมีสิ่งใดที่ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแปรเทพอย่างเขาหวั่นไหวได้?
แต่เขาก็ไม่ได้ขัดจังหวะอีกฝ่าย เพียงตัดสินใจในใจว่ารอฟังจนพูดจบแล้วค่อยกล่าวส่ง ๆ สักสองสามคำเพื่อไล่ไป
“ผู้น้อยยินดีใช้กุญแจดอกหนึ่ง แลกกับโอกาสที่สำนักท่านจะลงมือช่วยเหลือสักครั้ง” ศิษย์ขั้นแก่นทองคำผู้นี้ไม่ได้พูดออกมา แต่ใช้วิธีส่งกระแสเสียงกล่าวกับเหยียนอวี่
เหยียนอวี่เหลือบมองศิษย์คนอื่น ๆ ในโถง พลางคิดว่าอีกฝ่ายไม่อาจบอกพวกเขาได้ แสดงว่ากุญแจดอกนั้นคงมีที่มาไม่น้อย เขาจึงตอบกลับด้วยการส่งกระแสเสียงเช่นกัน “กุญแจอะไร?”
ตอนนั้นเขายังไม่ได้ให้ความสำคัญนัก