บทที่ 17 ในภาพวาด.1

บทที่ 17 ในภาพวาด.1

เมื่อใส่ปราณวิญญาณเข้าไป จานค่ายกลก็ถูกกระตุ้น แสงสีเขียววาบขึ้นครั้งหนึ่ง ก่อนถ้ำพำนักเซียนจะหายไป

ขอเพียงไม่เดินเข้ามาตรวจดูใกล้ ๆ จากภายนอก ที่นี่ก็ดูเป็นเพียงป่าธรรมดาแห่งหนึ่ง

น่าเสียดายที่จานค่ายกลนี้เป็นเพียงสมบัติวิญญาณชั้นกลาง จึงสกัดได้แค่ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไป หากภายหน้ามีผู้มาเยือนที่มีฝีมือพอตัว ก็เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้นกว่าจะถูกมองออก

เหลียงวั่งซูคิดเรื่องไร้สาระไปเรื่อย พลางเร่งมือให้เร็วขึ้น!

เมื่อตระเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย นางจึงกลับไปยังหน้าประตูศิลาของถ้ำพำนักเซียน ไม่สนใจสัตว์ประหลาดบนประตู แล้วพลิ้วกายเข้าไปในถ้ำพำนักเซียน

*