ตอนที่ 342 มิอาจให้อภัย

ตอนที่ 342 มิอาจให้อภัย

กู้เซิงชะงักไปชั่วครู่ แววตาดูเหม่อลอยอยู่บ้าง ครู่หนึ่งให้หลัง จึงค่อยเอ่ยต่อว่า “สถานการณ์ในเยียนจิงยามนั้นซับซ้อนเกินไป อาเซียวเขาเป็นน้องชายของข้า ข้าจำเป็นต้องกลับไปช่วยเขา”

เหยียนซวี่หวยมองดูเขา สายตาราบเรียบ ตามหลักแล้วเวลานี้เขาควรจะซักไซ้ต่ออีกสักประโยค ถามเขาว่ากู้เซียวเป็นน้องชายของเขา เช่นนั้นตัวเขากับแม่นับเป็นตัวอะไรสำหรับเขากันแน่

ทว่าคำพูดมาถึงริมฝีปาก เขากลับไม่อยากเอ่ยออกมาแม้แต่คำเดียว เขารู้สึกเพียงเหนื่อยล้า

ไร้ความหมาย

ไม่ว่าจะถามอันใดก็คล้ายไม่มีความหมายทั้งสิ้น

ความโศกเศร้า ความหม่นหมอง ความคับแค้นใจไม่อาจยอมรับเหล่านี้ของเขา พอมาถึงเวลานี้ก็คล้ายกลายเป็นเรื่องที่ไม่สำคัญปานนั้นไปเสียแล้ว